Op pad in de Zwitserse Alpen.

'Uw bestemming ligt aan een onverharde weg' waarschuwde de tomtom al toen ik Val Sinestra invoerde. En inderdaad, als ik na het laatste dorpje in het uiterste oosten van Zwitserland de asfaltweg verlaat, is het nog een kwartier slingeren over een bergweggetje voor ik er ben. Maar het is de moeite van de reis waard. Voor me zie ik een imposant lichtgeel gebouw, met koperen dak en op de hoek een klein torentje. Een gebouw dat veel meer op een burcht of slot lijkt dan een hotel. En niet alleen de locatie en het uiterlijk maken van Val Sinestra iets bijzonders. Het is een hotel met een geheel eigen, haast onvergelijkbaar, karakter. 'Veel mensen noemen Val Sinestra het kasteelhotel', vertelt Wanda Hopman die samen met haar zakenpartner Peter Kruit het hotel exploiteert. De ouders van Peter Kruit, die al decennia als ondernemers in de toeristische sector in Zwitserland actief waren, kochten het voormalige kuuroord in 1978. Het kurhaus is begin vorige eeuw gebouwd op de plek waar zes minerale bronnen uit de berg ontspringen Het kuurbedrijf eindigde in 1972, maar de historie is nog heel goed voelbaar en zichtbaar in de atmosfeer en het interieur. Kasteelhotel Als we via de grote houten deuren de centrale hal binnenstappen, is het bijna of je een stap terug zet in de tijd. 'Dat komt ook omdat we het interieur van deze vier meter hoge zaal, met z'n parketvloer, houtsnijwerk en rode pluche meubels, zoveel mogelijk intact laten', zegt Wanda. 'Ook de kamers, de grote en kleine eetzaal en bibliotheek stralen die sfeer uit vervlogen tijden en luxe van vroeger uit'. Cultureel programma Fantasieweek, staat er boven de kleurige collage die in de hal is opgehangen. 'We hebben hier in het hoogseizoen een apart kinder- en jeugdprogramma', zegt Wanda Hopman. 'Dat varieert van toneel en verkleden voor de kleintjes tot raften en huttentochten voor de pubers. Dat zie je natuurlijk op veel plekken, maar we gaan hier een stapje verder. Ook voor de volwassenen zijn er allerlei culturele activiteiten. Salsa- of tangoles, tekencursussen, een bloemen- of mineralenweek, samenzang, yoga; heel divers. Eigenlijk zou je voldoende kunnen hebben aan de natuur- en wandelmogelijkheden hier in de omgeving, maar we willen daarnaast ook iets extra's aanbieden. Dan ga je overdag lekker de natuur in en kun je 's avonds cultuur opsnuiven'. Samen afwassen 'Het is zo dat de gasten hier bij aankomst, net zoals in ieder ander hotel, de kamers netjes met opgemaakte bedden aantreffen. Maar daarna komt niemand het bed opmaken of de kamer schoonmaken. Je mag er een bende van maken, voor ons geen probleem. Alleen als je weggaat verwachten we dat je de kamer opruimt en schoon achterlaat', aldus Wanda. 'Hierdoor kunnen we met een kleiner team werken en dat drukt de kosten voor ons en de prijs voor de bezoeker. En daarnaast levert het ook een goede, haast familiaire sfeer op. Mensen voelen zich betrokken bij het hotel en worden mede verantwoordelijk voor de dagelijkse gang van zaken. Je gaat hier niet naar toe om alleen op je kamertje te zitten, je bent hier samen'. Als we van de lange en enorm brede gang, via een prettig krakende trap naar de grote eetzaal lopen, vertelt Wanda Hopman dat ook daar het principe van samen dingen doen, wordt toegepast. 'Iedereen brengt zijn eigen bordje terug naar de keuken. En we vragen mensen om te helpen met afwassen en afdrogen. Als telkens een paar mensen bijspringen dan scheelt dat enorm. Ook weer een manier waarop wij het voor ons, maar ook de gasten, goedkoper kunnen maken.' Hertzblud Als we weer naar buiten lopen vertelt Wanda: 'Er zijn meer van dit soort kasten van landhuizen of kastelen waar je kunt verblijven als gast, maar dat is vaak enorm duur. Het is ons streven om het voor iedereen betaalbaar te houden. Natuurlijk doen we ook erg ons best om het rendabel te houden want we moeten natuurlijk blijven investeren in het gebouw en het terrein eromheen. Ook ons busbedrijf, waarmee we gasten ophalen uit Nederland, vraagt investeringen'. Ze denkt even na en vervolgt: 'Het is haast een soort levensdoel voor ons als eigenaars. Ik denk dat als je deze hele onderneming van een afstandje zou bekijken je snel zou denken: waar ben je in godsnaam mee bezig. Maar die tevreden gasten, het prettig werkend personeel, daar doen we het voor en niet in eerste instantie voor wat het oplevert. Ik denk dat we dan heel snel zouden ophouden. Hier is een hoop Hertzblud voor nodig, je moet het met hart en ziel doen'.