Hier wat technische informatie. Wat je nodig hebt: 1. Een tekening (uiteraard!) in spiegelbeeld; 2. Een doorzichtige, niet-hechtende tussenlaag; 3. Een achteraf gemakkelijk te verwijderen fixatie voor de steentjes; 4. Een lekdicht kader rond de tussenlaag, waarin de polyester kan worden gegoten. 5. Een goed verluchte ruimte.

WAAR JE OP MOET LETTEN De polyester hars moet gemengd worden met een harder (2 %). Hardt binnen de 24 uur volledig uit. Leent zich dan voor zagen, boren en schuren. Het stinkt enorm, maar is nauwelijks giftig. Het hecht niet zo heel goed op glassteentjes wegens hun gladde oppervlak. Voortdurend trillen of buigen kan steentjes doen losspringen. Polyester is vorstbestendig, maar koude maakt minder buigzaam, dus breekbaarder. De steentjes worden 'op hun buik', dus met de voorkant naar beneden, aangebracht en daarna overgoten met de kunsthars, goed gemengd met de harder. Kunsthars hecht het beste op poreuze materialen. Gebruik daarom nooit papier om steentjes op te plakken om die daarna met hars te overgieten. Je krijgt het papier niet meer los! Plakken op plastic folie ( PE) geeft ook al problemen: de oplosmiddelen doen de plastic verschrompelen. Dat geeft een ongelijk oppervlak, de steentjes verschuiven. De folie raakt dan tussen de polyester en is moeilijk te verwijderen. Meng niet in polystyreenbekertjes (coffee cups, yoghurtpotjes), want binnen de 5 minuten zakt het potje in. Neem een glazen bokaal of een blik. Tupperware kan ertegen, maar de hars is er niet meer uit los te krijgen. Bij andere halfharde plastics is de kunsthars dan weer heel goed los te krijgen, met name Polypropyleen (PP). De codes staan meestal op de plastics vermeld, in of onder een driehoekje. Beste resultaten verkreeg ik met een glasplaat als onderlaag. Tegen hechting kan men daarop een waslaagje aanbrengen (wordt verkocht in de knutsel- of chemiewinkel).Vloeibare boenwas of Pledge doen het ook goed. Steentjes worden gefixeerd met vaseline (dun aanbrengen). Plexiglas gaat ook, maar kan wit uitslaan door de oplosmiddelen. Wordt na verloop van tijd dus onbruikbaar. Men kan ook op een glasplaat werken, en daar de steentjes met heldere plasticlijm op vastplakken. Daarna de ruimte tussen de steentjes vullen met hars. Dat valt zwaarder uit, maar is uitermate solide. Nadeel is wel, dat de oppervlakte glad en spiegelend is, met minder visuele impact. SOORTEN HARS Er is glasheldere kunsthars die duurder uitvalt en ondoorzichtige. Deze is lichtgroen in de pot, maar hardt geelgroen uit. Men kan er kleurstoffen aan toevoegen. Als het erom gaat om licht door glassteentjes te laten vallen, gebruik dan ondoorzichtige kunsthars met weinig of geen pigment. Alles wat namelijk OP de steentjes terecht komt - onvermijdelijk als je het giet - vermindert de lichtdoorval. Een laag erachter, voor de stevigheid, kan uit doorzichtige hars bestaan. GIETEN Breng laagjes aan van telkens enkele millimeters die je tussendoor laat harden.. Bij kamertemperatuur hardt het binnen 8 uur. Goed afdekken tegen te snel drogen. Niet het drogen zorgt voor harding, maar een chemisch proces. Dat heeft tijd nodig. En ook temperatuur. Beneden tien graden C werkt het zelfs niet. Dunne lagen en langzaam drogen voorkomt kromtrekken. Om de buigweerstand te verhogen is een glasvezeltapijt nuttig. Een totale dikte van 5mm (met glasvezel) volstaat. KOSTEN Goedkoop is anders. Een kilo gewone polyester kost ongeveer € 5,50, heldere polyester viermaal meer. Daarmee maak je een tegel van 30 x 30cm met een dikte van 11 mm. Dat is nodeloos dik. Je kunt dus heel wat objekten 'ingieten' met een pot kunsthars.